Krupa Gallery invites you to an event devised by Adriana Jaroslavsky, Nuria López Blanco, Loulou Siem and Ana María Chamucero, as part of their current exhibition 𝘏𝘰𝘸 𝘵𝘰 𝘈𝘷𝘰𝘪𝘥 𝘉𝘦𝘪𝘯𝘨 𝘞𝘳𝘢𝘱𝘱𝘦𝘥. The artists have invited Sean Ashton to read from his novel 𝘔𝘢𝘴𝘴𝘪𝘷𝘦 𝘔𝘢𝘴𝘴𝘪𝘷𝘦 𝘖𝘪𝘭 𝘚𝘵𝘪𝘤𝘬 (Ma Bibliothèque, 2025), composed entirely of sentences that begin with the verbs expect, suppose and avoid. Described by critic Michael Hampton as ‘an unrelenting catalogue of the faded, dead and dying, pop culture piledriven hard into the highbrow’, 𝘔𝘢𝘴𝘴𝘪𝘷𝘦 𝘔𝘢𝘴𝘴𝘪𝘷𝘦 𝘖𝘪𝘭 𝘚𝘵𝘪𝘤𝘬 is the second of three novels written to constraints (𝘓𝘪𝘷𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘓𝘢𝘯𝘥 and the forthcoming 𝘈 𝘝𝘪𝘭𝘭𝘢𝘨𝘦 𝘰𝘧 𝘜𝘯𝘤𝘭𝘦𝘴).

Ashton will be in conversation with writer and translator Anna Aslanyan, author of 𝘋𝘢𝘯𝘤𝘪𝘯𝘨 𝘰𝘯 𝘙𝘰𝘱𝘦𝘴: 𝘛𝘳𝘢𝘯𝘴𝘭𝘢𝘵𝘰𝘳𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘵𝘩𝘦 𝘉𝘢𝘭𝘢𝘯𝘤𝘦 𝘰𝘧 𝘏𝘪𝘴𝘵𝘰𝘳𝘺 (Profile, 2021) and several articles on literary constraints, including the Oulipo group and Georges Perec.

Join us for readings and insights from the artists, whose current show is the first of several projects that will use ‘avoidance’ as a curatorial conceit.

Free tickets via Eventbrite.

Z przyjemnością ogłaszamy nasz udział w targach Miart 2026, jednych z najważniejszych europejskich targów sztuki nowoczesnej i współczesnej, które odbędą się w dniach 17–19 kwietnia w Mediolanie. Zaprezentujemy prace Łukasza Stokłosy.

Łukasz Stokłosa (ur. 1986) mieszka i pracuje w Krakowie. Stokłosa czerpie inspirację przede wszystkim z kultury masowej, filmu, seriali telewizyjnych oraz estetyki campu. Jego twórczość koncentruje się na historii i jej współczesnych interpretacjach. Szczególną uwagę poświęca tradycjom malarskim dawnych mistrzów, których wpływ widoczny jest zarówno w jego podejściu do materii malarskiej, jak i w kompozycji oraz warstwach znaczeniowych jego prac. Jego obrazy bywają nasycone homoerotyzmem, złożone i wieloznaczne; przywołują nastrój kina noir — jednocześnie uwodzący i niepokojący, zachęcający do głębszej refleksji.

W tej prezentacji, przygotowanej specjalnie na targi, Stokłosa skupia się na swojej najbardziej rozpoznawalnej serii: wnętrzach zamków i pałaców — przestrzeniach, które przez stulecia były odcięte od życia publicznego, chroniąc wyidealizowaną egzystencję ich mieszkańców, a które z czasem uległy odwróceniu w swoje przeciwieństwo: dziś są w pełni dostępne, lecz pozbawione pierwotnego znaczenia, funkcjonując jako symulakra samych siebie.

Stokłosa maluje wyłącznie miejsca, które odwiedził osobiście, pracując na podstawie fotografii wykonanych telefonem — metoda ta nadaje kompozycjom wyraźnie współczesny charakter, rozpoznawalny dla odbiorców z ich własnych praktyk tworzenia obrazów, pozostający w napięciu z inspirowanym barokiem stylem malarskim artysty. Nie odwzorowuje jednak fotografii dosłownie, lecz subtelnie je przekształca: przesuwa meble, modyfikuje kolory, zmienia detale — czyniąc swoje prace symbolami symboli, przedstawieniami przedstawień.

Obrazy te operują w tym podwójnym rejestrze z zamierzoną ambiwalencją. Z jednej strony odnoszą się do demokratyzacji tych przestrzeni, z drugiej — opłakują utratę ich pierwotnej funkcji oraz historii ukrytych za zamkniętymi drzwiami i zarastających w formalnych ogrodach. Są jednocześnie hołdem i krytyką — celebrują kunszt i ambicje architektoniczne XVI, XVII i XVIII wieku, a zarazem wskazują na wyzysk i wojny, które finansowały ich powstanie. Przenika je także estetyka campu: czysta performatywność życia arystokratycznego, jego teatralność i świadomy nadmiar, oddane w malarstwie z podobnym dystansem.

Wybrane wystawy indywidualne obejmują: Fałszywe widoki w Bunkrze Sztuki w Krakowie (2026), Lśnienie na Zamku Królewskim w Warszawie (2026), Once upon a time w Rose Easton w Londynie (2025), Elegie (2025) i Sol Victus (2024) na Wawelu w Krakowie, Cries & Whispers w Tureen w Dallas (2024) oraz Perihelion w AMITY w Nowym Jorku (2023). Artysta brał również udział w licznych wystawach zbiorowych, takich jak Ukażę ci się poprzez me spojrzenie w KRUPA we Wrocławiu (2026), Opowiem wam o półsnach w Muzeum Narodowym w Gdańsku (2025), Niech nas widzą! Wizerunek, strój, ciało na Zamku Królewskim w Warszawie (2025), Nostalgia: Poszukiwacze Gasnących Gwiazd w MOCAK-u w Krakowie (2025) oraz Niepokój przychodzi o zmierzchu w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie (2022). Jego prace były również prezentowane na międzynarodowych targach sztuki, takich jak NADA Miami (2024) i Vienna Contemporary (2024).

Miło nam poinformować że prace Łukasza Stokłosy będzie można oglądać na jego solo wystawie w Bunkrze Sztuki w Krakowie od 28 stycznia 2026.

Na wystawie zaprezentowany zostanie szeroki wybór prac Łukasza Stokłosy – jednego z najbardziej intrygujących malarzy młodego pokolenia. Absolwent krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, tworzy obrazy figuratywne, czerpiąc inspiracje z kultury masowej, filmu i seriali. Bliska jest mu estetyka campu, a jego prace – pełne napięcia i tajemnicy – przyciągają i zarazem niepokoją. Wielowarstwowe, często balansują na granicy piękna i kiczu, skrywając pod powierzchnią drugie i trzecie dno, niczym kadry z filmów noir.

Wystawie będzie towarzyszyła polsko-angielska monografia zawierająca teksty krytyczne oraz reprodukcje wybranych dzieł.

Kuratorka: Katarzyna Wąs

Koordynatorka: Joanna Sewielska

Od 16 stycznia do 15 lutego w Centrum Edukacji Przyrodniczej UJ odbędzie się wystawa prac artystycznych pt. „Na pograniczu światów V. Piękno anatomii”, zorganizowana pod honorowym patronatem Rektorów Uniwersytetu Jagiellońskiego, Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku i Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu.

Słowo „anatomia” przywołuje dziś najczęściej obraz ludzkiego lub zwierzęcego ciała – salę sekcyjną, zapach formaliny, preparaty organów w szklanych słojach ustawione na muzealnych czy szkolnych półkach. Tymczasem, dawniej anatomia była nierozerwalnie związana z kulturą wizualną, a nawet rozrywką. Jej historia to nie tylko rozwój wiedzy o budowie organizmów, lecz także opowieść o fascynacji formą, proporcją i strukturą. Mistrzowie: Leonardo da Vinci, Andrea Vesalius, a później Bernhard Siegfried Albinus i Jan Wandelaar, traktowali anatomię jako drogę do zrozumienia harmonii natury. Powstające wówczas dzieła, rysunki, drzeworyty, tablice i atlasy, nie były jedynie materiałem dydaktycznym, ale kunsztownymi obiektami artystycznymi, będącymi świadectwem przenikania się nauki i sztuki. Leonardo studiował mięśnie i kości nie po to jedynie, aby je opisać, lecz aby uchwycić prawdę o ruchu i dynamice życia. De Humani Corporis Fabrica Vesaliusa stała się natomiast nie tylko kamieniem milowym medycyny, ale też arcydziełem druku, rytownictwa i renesansowego myślenia o człowieku. Wystawa, do której odwołuje się niniejszy tekst, przywraca anatomii jej pierwotne, szerokie znaczenie. Pokazuje ją nie jako martwą wiedzę zamkniętą w muzeum czy sali sekcyjnej, ale jako spojrzenie na świat – uważne, precyzyjne, poszukujące logiki formy i zasady organizacji. Anatomia to bowiem nie tylko opis budowy człowieka czy zwierząt. To także sposób rozumienia struktury i działania wszystkiego, co nas otacza – organizmów żywych i obiektów nieożywionych, komórek i maszyn, liści i konstrukcji architektonicznych. To nauka patrzenia, zdolność widzenia tego, jak i z czego utkana jest rzeczywistość – wyjaśnia jeden z kuratorów wystawy prof. Bartosz J. Płachno

Na wystawie, której pozostałymi kuratorami są dr hab. Marcin Zawicki i prof. Łukasz Huculak, zaprezentowane zostaną prace następujących artystów: Olga Pawłowska, Marta Antoniak, Adam Rzepecki, Piotr Lutyński, Cyryl Polaczek, Tomasz Kręcicki, Agata Kus, Juliusz Kosin, Tomasz Winiarski, Marcin Dymek, Anna Maria Zuzela, Radek Szlęzak, Bartosz J. Płachno, Mikołaj Kowalski, Sławomir Toman, Małgorzata Pawlak, Jarosław Modzelewski, Arkadiusz Karapuda, Zbigniew Rogalski, Aleksandra Waliszewska, Agata Nowosielska, Marcin Zawicki, Tomasz Kopcewicz, Krzysztof Syruć, Agata Przyżycka, Mariusz Waras, Krzysztof Gliszczyński, Daniel Cybulski, Karol Babicz, Marta Borgosz, Wojciech Pukocz, Łukasz Huculak, Anna Kołodziejczyk, Kamil Moskowczenko, Tomasz Kulka, Paweł Matyszewski.

Wernisaż wystawy w Wieży Wrocław: 21.01.2026, 15:00
Elbląska 64, Kuźniki,Wrocław
25.01.—01.03.

Wernisaż wystawy w Poco Galerii: 16.01.2026, 19:00
Pomorska 55, Nadodrze, Wrocław
16.01.—16.02.

Obszary potencjalności

Przywoływany tytułem wystawy „Teren 0” nacechowany jest neutralnością i znaczeniową sterylnością. Kwestionując jakąkolwiek sugestię obecności, ale i – odwrotnie – braku, nasuwa on wyobrażenie przestrzeni semantycznie nienaruszonej, wyizolowanej od wszelkich narracji i w związku z tym wolnej od treściowych odniesień, związków, zależności, przesunięć i tarć. W obrębie sztuki to właśnie całe pole abstrakcji wraz z niewyczerpanym wizualnym potencjałem wykorzystywanych przez nią form może być czytane jako swego rodzaju teren 0. Wypowiedź oparta na znaku, który w swojej oderwanej od przedstawieniowości naturze neguje jednoznacznie komunikacyjno-informacyjną funkcję, pozbawiona jest interpretacyjnego ciężaru leżącego u podstaw figuratywizmu. I choć oczywiście również abstrakcyjne dzieło nie mogłoby zaistnieć bez emocjonalnego i intelektualnego wkładu jej autora, to wkład ten nie opuszcza pewnej umownej strefy i nie dominuje nad całym procesem recepcji.

Taki stan rzeczy – „stan 0”, w którym znak, pozostając neutralnym, nieobciążonym znaczeniami i niezaangażowanym w żadną konkretną treść, staje się jednocześnie pretekstem i bodźcem do mnożenia kolejnych form zgodnie z zasadami malarskiej spójności i zharmonizowania lub, wręcz przeciwnie, wbrew im – naturalnie wpisany jest w twórczość Jacka Dziubińskiego, Anny Kołodziejczyk, Urszuli Madery, Kamila Moskowczenko, Izy Opiełki, Urszuli Śliz i Jerzego Zajączkowskiego. Sugerująca moment początku, ale i otwarcie na nieskończoność tytułowa liczba 0 tym bardziej podkreśla motyw namnażania obecny w sztuce prezentowanych artystek i artystów. Z kolei akcentowany „teren” ten akt intensyfikacji i narastania rozciąga w przestrzeni, wskazując przy tym na obecne w ich praktyce zainteresowanie zagadnieniem przekraczania dwuwymiaru. Okazuje się więc, że takie rozumienie tytułu – uwzględniające kwestie progresji i przestrzenności – może służyć jako uniwersalna ścieżka odczytywania wszystkich obecnych na wystawie twórczych postaw, przy czym każda z nich w swojej autonomii, zupełnie inaczej rozkłada akcenty zorganizowane wokół tych problemów.

Jerzy Zajączkowski wątek narastania i przestrzenności bezpośrednio wpisuje w kontekst ruchu. Jego obrazy, konstruowane na bazie systematycznej multiplikacji prostego, barwnego znaku w regularne struktury oparte o motyw fali, zdają się kołysać i drgać, testując tym samym granice optycznej iluzji. Jednak nie tylko to wrażenie nieustającego, jednostajnego pulsowania pozwala artyście śmiało wkraczać w przestrzeń. Zajączkowski w tym celu odważnie działa również formą – aluminiowe podłoża, na których umieszcza swoje wyraziste punkty, wycina on w nieregularne kształty o płynnych granicach oraz wygina w trójwymiarowe, quasi-rzeźbiarskie obiekty.

Podobny – choć dopuszczający zdecydowanie większą dozę kompozycyjnej destabilizacji – rodzaj dynamiki cechuje utrzymane w monochromatycznej gamie szarości prace Izy Opiełki. Linearne sekwencje rozplanowane na płótnie na podobieństwo rozlanego na ekranie glitchu czy diagonalnie przecinające obraz łańcuchy z regularnych, eliptycznych ogniw już w samych swoich formach wkodowane mają szerokie spektrum ruchu: falowanie, zderzanie się, wicie, wirowanie. I oczywiście – namnażanie, które objawia się również w stosowanej przez artystkę autorskiej technice budowania obrazu za pomocą powtarzania warstw z wykorzystaniem ręcznie wycinanych szablonów. Fakturowość, która rodzi się w wyniku tego procesu również

metaforycznie dotyka wątku przestrzeni, który w przypadku twórczości Opiełki wykracza daleko poza materialny zasięg, eksplorując także jej cyfrowy wymiar.

Temat nawarstwiania rozumiany jako poszerzanie pola wizualnego często pojawia się także w twórczości Urszuli Madery za sprawą opracowanej przez nią metody malowania (i szycia) pod i nad powierzchnią płótna. Osiągany w ten sposób efekt wyłaniania się i piętrzenia kształtów nie jest jednak bynajmniej jej jedynym sposobem na wprowadzanie dynamiki w obręb dzieła. Twórczynię interesuje w tym kontekście przede wszystkim działanie sprzecznościami – do uzyskania wrażenia ruchu dąży poprzez wykorzystanie maksymalnie uproszczonych, statycznych środków formalnych. W konsekwencji zgeometryzowane pola koloru nasuwają się na siebie jak płyty tektoniczne, a rozrzucone diagonalnie po płaszczyźnie obrazu proste wprowadzają dyskomfort kierunkowych napięć. W sztuce Madery redukcja form wziętych wprost z widzialnej rzeczywistości oraz osadzenie ich w sytuacjach sugerujących ciągłe przeobrażenia, stanowi więc poniekąd odzwierciedlenie psychologii ludzkiego widzenia.

Również Urszula Śliz w swoich próbach przekroczania dwuwymiarowości płaszczyzny sięga do bardzo różnorodnych metod dotyczących kwestii kompozycyjnych, warsztatowych oraz ekspozycyjnych. Dlatego na jej płótnach formy zsyntetyzowane do sferycznych, czarnych elementów łączą się w wirującą jedność, a cierpliwie multiplikowane drgające linie układają się na papierze w pełne głębi struktury. Najdobitniej jednak jej dążenia odzwierciedlają się w pracach kolażowych, w których artystka pozwala swobodnie przenikać się rozmaitym fragmentom wizualnego języka, począwszy od fotograficznych notatek, poprzez rysunki, na jednolitych płaszczyznach koloru skończywszy. W ten sposób też Śliz zręcznie łączy ze sobą dwa nierozerwalnie istniejące zagadnienia – przestrzeni oraz czasu.

Prezentowani w ramach wystawy artyści eksplorują przestrzenne konteksty również poprzez bezpośrednie odwoływanie się do najbardziej monumentalnie i ekspansywnie osadzonych w trójwymiarze wizualnych form – do architektury. Na przykład w inspirowanym modernistycznymi budowlami malarstwie Jacka Dziubińskiego nieregularne, zgeometryzowane kształty – choć płasko naniesione wyrazistym kolorem na jasne tło – stają się polem kreacji domniemanego trójwymiaru. O tym, jak silnie prace artysty testują wyobraźnię przestrzenną widza świadczą zresztą obrazy i rzeźby pochodzące z serii o wymownym tytule „Ćwiczenia w/z przestrzeni”. Modelując przy pomocy linii prostych nieoczywiste bryły i układy nawiązujące do tak zwanych figur niemożliwych, Dziubiński balansuje na granicy rzeczywistej formy i złudzenia optycznego, zaś wszystkie ze swoich percepcyjnych eksperymentów przeprowadza z użyciem wciąż multiplikowanych, rygorystycznie uproszczonych elementów.

Z kolei Anna Kołodziejczyk, szeroko eksplorując w swojej twórczości motyw ruin, zdaje się poszukiwać czegoś pomiędzy przestrzennością a sugestią przestrzenności, a więc i – czegoś pomiędzy architekturą a malarstwem. Dlatego też na jej płótnach płaskie połaci czystego koloru o nieregularnych, poszarpanych brzegach zakomponowane są względem siebie z zachowaniem iluzji głębi. Architektoniczne szczątki obrazowane przez Kołodziejczyk ze względu na swój niepewny status wydają się przy tym stanowić idealny przykład umownej formy zerowej. Przynależące do tytułowego terenu 0 nie są ani brakiem ani obecnością – mnożąc się jak ornament mogą funkcjonować na płótnach artystki wyłącznie w kontekście estetyzacji.

O ile Anna Kołodziejczyk, dążąc do narracyjnej neutralizacji wizualnego znaku główną osią swojej sztuki czyni ślady kulturowej działalności człowieka, Kamil Moskowczenko w tym samym celu przygląda się procesom zachodzącym w naturze. Obszerne połaci koloru, umieszczane na jego płótnach powtarzalnymi, szybkimi i szerokimi gestami, zawsze silnie osadzone są w ruchu,

ujawniając kierunek pociągnięć pędzla. Warstwowo na siebie nachodząc, tworzą one utrzymane w diagonalnych napięciach struktury wytwarzające iluzję głębi – są niczym ciasne wejścia do grot, które roztaczają przed widzem wizję zyskania dostępu do jakiejś nieokreślonej tajemnicy. Choć właściwie nie do końca wiadomo, w której skali operuje Moskowczenko – mikro czy makro. Jego obrazy równie dobrze, jak niewielkim wycinkiem skalistego pejzażu mogą być bowiem kompozycją z samodzielnie zestawionych minerałów.

Dla wymienionych artystów tytułowy teren 0 rozumiany w kontekście malarstwa abstrakcyjnego staje się więc symbolicznym obszarem kreacyjnego potencjału – potencjału, który, aktywowany i wprawiony w ruch neutralnym znakiem, okazuje się być nieskończony. Różnorodność i oryginalność przedstawionych postaw twórczych, które, krzyżując się w ramach wspólnej ekspozycji stają się kolejnym polem wizualnej otwartości, jest na to najlepszym dowodem.

Katarzyna Zahorska

Miło nam poinformować o zdobyciu nagrody Grand Prix przez Annę Marię Zuzelę w kategorii Artystka Profesjonalna w pierwszej edycji Konkursu Nowa Fala organizowanego przez Seka Art. 

Zuzela również jest finalistką konkursu „Loostro” w Ostrowcu Świętokrzyski.

Gratulujemy!

Pretekstem do powieszenia obrazów Łukasza Stokłosy w Zamku są prace konserwatorskie nad Kazaniem Piotra Skargi Jana Matejki. Łącząca obu artystów fascynacja przeszłością pozwala na spotkanie z dwiema malarskimi interpretacjami historii.

Historia jest jednym z filarów tożsamości Zamku Królewskiego. Zawsze rozumiana była nie tylko jako interpretacja wydarzeń z przeszłości, lecz także jako źródło wiedzy, mądrości i wskazówek na przyszłość. Miała być „światłem prawdy, mistrzynią życia”. Jej znajomość miała być kluczem do reformy Rzeczypospolitej, przekształcenia jej w nowoczesne państwo i wychowania świadomego, samodzielnie myślącego, kochającego Ojczyznę obywatela-patrioty. Królowie, od Władysława IV po Stanisława Augusta, wykorzystywali historię do komunikowania się z poddanymi. Monumentalne malarskie cykle historyczne Tomasza Dolabelli i Marcella Bacciarellego, portrety królów, jak i wielkich Polaków czyniły z Zamku „świątynię pamięci i nieśmiertelnej chwały”. Zadaniem przywoływanych z przeszłości wydarzeń i postaci było rozbudzać w sercach Polaków cnotę obywatelską, miłość Ojczyzny, męstwo oraz być wezwaniem do jedności narodowej i zgody. To z historii władcy i poddani czerpali mądrość, ale także przestrogę przed błędami przodków. Idee te w XIX wieku kontynuował Jan Matejko, kształtując za sprawą swoich wielkoformatowych obrazów wyobrażenia kolejnych pokoleń Polaków o historii kraju, jego świetności, ale i przyczynach upadku.

Obrazy Łukasza Stokłosy są komentarzem do wszechobecnego na ścianach Zamku malarstwa historycznego. Zachęcają nas, odbiorców, do refleksji nad znaczeniem i rolą dawnych rezydencji władzy. Uchwycone w fotograficznych kadrach wnętrza weneckiego Ca’Rezzonico, Charlottenburga, Fontainebleau, Wersalu, Łazienek Królewskich czy Zamku Królewskiego Stokłosa przekształca w malarski spektakl ukazujący pustkę i ciszę. Miejsca niegdyś tętniące życiem dworskim, politycznym, plotkami, zabawą, miłością i intrygami stają się estetycznymi preparatami dawności, zamienionymi w muzea. Kuratorsko zaaranżowane, pełne cennych przedmiotów, śladów dawnej chwały, trwają zwykle w oderwaniu od pierwotnych znaczeń, ożywając dopiero w obecności turystów. Wnętrza i przedmioty przedstawione przez Stokłosę pozwalają nam spotkać się ze światem, który przeminął, ale wciąż ma znaczenie dla naszej tożsamości.

Łukasz Stokłosa, malarz, urodzony w 1986 roku w Kalwarii Zebrzydowskiej, ukończył krakowską Akademię Sztuk Pięknych (2010). Na koncie ma kilkadziesiąt wystaw indywidualnych i zbiorowych zarówno w Polsce, jak i na świecie. Jego prace znajdują się w zbiorach m.in. Zamku Królewskiego na Wawelu, MOCAKu.

Wstęp na podstawie biletu na trasę Apartamenty Królewskie i Sale Sejmowe.
Wystawa czynna w godzinach otwarcia Zamku.

Miło nam poinformować o nadchodzącej solo wystawie Radka Brousila zatytułowanej Date with a Plant w Josef Sudek Studio w Pradze.

[informacje o wystawie]

Kurator: Jan Gajdusek

6 lutego 2026— 22 marca 2026

Miło nam poinformować że prace Pawła Baśnika są częścią wystawy CIAŁO: Kilka odsłon nagości w Galerii Miejskiej w Częstochowie.

Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.

Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.

Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.

Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yaroslava Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pinkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski

„Mowa Plutarcha” to kolejna wystawa założycielskiego kwartetu wrocławskiej grupy artystycznej Kościół Nihilistów (Justyna Baśnik, Paweł Baśnik, Nikita Krzyżanowska, Jędrzej Sierpiński). Jest próbą zwrócenia większej uwagi na tematykę praw zwierząt, stanowiącą wciąż marginalne miejsce we współczesnym dyskursie artystycznym. Prezentowane prace opowiadają o międzygatunkowej empatii, sięgającej genezą do antycznych idei wegetarianizmu.

Tym razem oprócz nowych realizacji malarskich, w przestrzeni wystawy upubliczniony zostanie premierowo film kostiumowy, którego fabuła nawiązuje do traktatu napisanego w I wieku n.e. przez Plutarcha z Cheronei. Jest to jeden z najstarszych tekstów etycznych przekraczających granice gatunkowe, nie oparty na dogmatach religijnych, lecz argumentacji niezwykle zbieżnej z aktualnymi postulatami aktywizmu prozwierzęcego.

Obsada aktorska składająca się z zaprzyjaźnionych z kolektywem osób artystycznych, w tym związanych z wrocławską Akademią Teatralną, odwzoruje tytułową mowę w oparciu o tekst źródłowy jaki stanowi polski przekład historyka Damiana Miszczyńskiego. Reżyseria jest efektem wspólnej pracy Justyny i Pawła Baśnik, oraz związanej z kolektywem reżyserki Marty Bratuś. W rolę główną wcielił się Dariusz Lech.

Wsparcia realizacji projektu udzieliły: Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wrocławskiego, Opera Wrocławska oraz 66P – Subiektywna Instytucja Kultury.

W jaki sposób młode artystki i młodzi artyści odnoszą się do współczesnej rzeczywistości? Od 10 października w Muzeum Narodowym w Gdańsku będzie można ponownie spojrzeć na świat z ich perspektywy. Druga odsłona wystawy prezentującej kolekcję przekazaną muzeum przez mBank koncentruje się na przestrzeni emocji, mitu, intuicji, wyobraźni i pamięci. To wypowiedź pokolenia, które w sztuce szuka nie tylko formy, lecz także znaczenia.

Prace Łukasza Stokłosy można obecnie oglądać na Zamku Królewskim w Warszawie w ramach wystawy Niech nas widzą! Wizerunek, strój, ciało. 

Ubranie może pełnić funkcję formy komunikacji. Od ceremonialnych szat noszonych przez monarchów po śmiałe projekty współczesnych twórców mody — to, co zakładamy, nieustannie przekazuje, kim jesteśmy: naszą tożsamość, władzę, pozycję społeczną, preferencje estetyczne i przekonania.

Ten wizualny język potrafi być całkowicie jednoznaczny, a jednocześnie często ujawnia warstwy znaczeń, których nie zawsze chcemy odsłaniać. Strój może wzmacniać kontrolę i wymuszać konformizm, ale równie dobrze może stać się wyrazem wolności i indywidualności. Odzwierciedla przemiany społeczne, pozostając jednocześnie zakorzeniony w tradycji, którą niekiedy interpretuje na nowo — z odrobiną ironii.

Curator and Artist Tour
6.30-7.30pm, Thursday 11^th September

Join Curator George Vasey and the artists for a tour of the Harrow, March 31^st2005… This will be an opportunity to hear about the ideas and inspirations behind the exhibition and artworks. The tour will last approximately 40 mins with time for conversation and questions.

Exhibition Brunch
10.30-12.30pm, Saturday 13^th September

An opportunity to view Harrow, March 31^st 2005… in a relaxed environment with coffee and pastries. The curator and some of the artists will be around for informal conversation and reflection on the exhibition.

Mimo że komiks ma w Polsce długą tradycję jako element kultury popularnej, dopiero od niedawna zaczyna być postrzegany jako pełnoprawna forma sztuki. Po 1989 roku rodzima scena komiksowa weszła w okres dynamicznych i trwających do dziś przemian, którym towarzyszyło konsekwentne przełamywanie dotychczasowych schematów oraz dominujących wpływów.

Wystawa „W szerokim kadrze” to wielowątkowa historia tych przeobrażeń — od oddolnych działań twórców próbujących uchwycić i opisać społeczne zmiany, przez wpływ Internetu, blogosfery i kształtowanie się profesjonalnego rynku komiksowego, aż po realizacje tworzone na potrzeby instytucji publicznych czy organizacji społecznych, wpisujące się w określone narracje polityczne.

Muzeum Literatury przedstawia wystawę poświęconą zaskakującym związkom pomiędzy książką poetycką a sztukami wizualnymi i audiowizualnymi.

Jak podkreślają kuratorzy, wiersz zawsze balansuje między dwiema naturami. Z jednej strony odnosi się do rzeczywistości – pośrednio, poprzez znaczenia, które nie mają materialnej formy. Z drugiej jednak, jako zapis, zyskuje fizyczny kształt. W momencie publikacji staje się przedmiotem, który może funkcjonować podobnie jak obiekt artystyczny.

„Wierszy nie tworzy się z myśli, lecz ze słów” – przypominał Stéphane Mallarmé. Często jednak, mówiąc o poezji, gubimy świadomość tej dwoistości jej tworzywa. Tym samym językiem codziennie prosimy o pieczywo, a jednocześnie budujemy nim świat wyobraźni. Wiersz potrafi wywoływać intensywne, niemal fizyczne doznania estetyczne. Skąd bierze się ta zmysłowość? Z brzmienia słów? Ich zapisu? Kompozycji? A może z ich faktury, formy czy koloru? Czy język posiada właściwości porównywalne do tych, które mają farba, tusz, tkanina czy żywica?

Wydarzenia geopolityczne ostatnich lat – konflikty zbrojne, w tym pełnoskalowa wojna w Ukrainie, pandemia COVID-19 oraz ich konsekwencje gospodarcze, takie jak inflacja, wywołały powszechne poczucie niepewności i pesymistyczne spojrzenie na przyszłość.

W miejsce odważnych, futurystycznych projektów pojawił się zwrot ku nostalgii, zaskakująco dobrze rezonujący z obecnym doświadczeniem. Nostalgia, rozumiana jako uczucie straty, w swojej refleksyjnej odmianie łączy tęsknotę z poczuciem przynależności. Svetlana Boym określała ją nie tylko jako „tęsknotę za domem, który nie istnieje lub nigdy nie istniał”, ale również jako „romans z własną fantazją”. Wystawa prezentująca prace 22 twórczyń i twórców związanych z Krakowem, urodzonych w latach 1979–2001, przypomina uśmiech przez łzy — gest, który skrywając smutek, pozwala choć na chwilę go oswoić.

Pokazywane obrazy, instalacje i rzeźby powstały jako próba stworzenia bezpiecznej przestrzeni dla wspomnień. Są powrotami do dziecięcych doświadczeń, które mogą nieść ukojenie. W dużej mierze są to realizacje figuratywne. Artyści i artystki sięgają po wyraźnie fabularne środki wyrazu, przyjmując role narratorów opowieści — baśni, mitów, miejskich legend, a także historii zaczerpniętych z filmów i seriali.

Congratulations to Anna Maria Zuzela and Kacper Wiatrak for their outstanding accomplishments in the 16th Edition of Najlepsze Dyplomy Artystyczne (Best Artistic Diplomas), organized by ASP Gdansk!

Anna Maria Zuzela was honored with the Marshal of the Pomeranian Voivodeship Award (Nagroda Marszatka Województwa Pomorskiego) for her diploma project Imago, along with two solo exhibition prizes from PGS in Sopot and Artinfo.

Kacper Wiatrak received the Top Award – Rectors’ Prize (Nagroda Rektorów) for his diploma project Duchy (Spirits), as well as a solo exhibition award from Galeria Przypływ. 

KRUPA warmly invites you to celebrate the launch of Radek Brousil’s catalogue for the solo exhibition What You See Is Not Here Tomorrow. 

Join us for this special occasion on 25 April, from 6–8 PM, at our Wrocław gallery. 

KSIĘCIA WITOLDA 48/70 8th FLOOR 
50-203, WROCŁAW, PL 

We are pleased to share that Radek Brousil will join us for the event; a guided tour of the exhibition with the artist will take place. Copies of the exhibition catalogue will be available at the venue. 

OPEN CALL: Wystawa Dyplomowa w KRUPA Wrocław

W ramach naszej corocznej tradycji, KRUPA Wrocław prezentuje wybrane wystawy dyplomowe absolwentów Akademii Sztuk Pięknych w Polsce. Zdajemy sobie sprawę, że po ukończeniu instytucji akademickich wielu artystów napotyka trudności w znalezieniu odpowiedniej przestrzeni do zaprezentowania swoich projektów dyplomowych szerszej publiczności. Rozumiemy także znaczenie tego momentu jako formalnego wejścia na niezależną drogę artystyczną. Naszym celem jest wspieranie młodych artystów poprzez zapewnienie przestrzeni wystawienniczej oraz częściowej pomocy organizacyjnej przy realizacji ich indywidualnych projektów. 

Z radością ogłaszamy kolejną edycję tej inicjatywy, zapraszając absolwentów, którzy ukończą studia w tym roku. Choć wcześniejsze edycje koncentrowały się głównie na absolwentach Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, teraz zapraszamy do zgłoszeń absolwentów wszelkich polskich uczelni artystycznych na poziomie magisterskim i doktoranckim, we wszystkich dyscyplinach sztuk wizualnych.

W poprzednich latach mieliśmy przyjemność zaprezentować prace Pawła Baśnika, Moniki Polak, Aleksandra Baszyńskiego, Zuzanny Janosz i Kacpra Wiatraka. W tym roku otwieramy nabór zgłoszeń i wybierzemy co najmniej jednego kandydata.

Termin składania zgłoszeń: 31 marca 2025
Ogłoszenie wyników: 7 kwietnia 2025
Zgłoszenia należy wysyłać na adres: kontakt@krupagallery.pl
Temat e-maila: „Wystawa Dyplomowa + Imię i Nazwisko”

Wymagania:

• Portfolio w formacie PDF, zawierające CV.
• Osobny plik PDF opisujący projekt dyplomowy, w tym szkice, zdjęcia istniejących prac
  oraz opis projektu.

Wystawa odbędzie się w okresie od lipca do sierpnia 2025 roku i potrwa 2–3 tygodnie w GALERII KRUPA we Wrocławiu, Polska. Dokładne daty zostaną ustalone z wybranym kandydatem.

Czekamy na Wasze zgłoszenia!

On the closing day of “The Ark” group exhibition, Krupa London presents four sound, voice, and movement performances hosted by one of participating artists Natalia Januła. Engaging bodies, space, and sonic landscapes, the event extends the artist’s interest in organic transformation and interconnected systems.

Hollie Miller & Craig Scott will explore the interplay of bodily movement and sound, using fetal motion sensors to activate an evolving sonic environment. Karolina Łebek will present an experimental composition intertwining folk instrumentation with digital soundscapes. Aprigoat & David will create a semi-improvisational performance merging modular synthesis and sample manipulation into surreal sonic narratives. Agnieszka Szczotka will perform a spoken word piece bridging memory, language, and presence.

Join us for activation of “The Ark”, where shifting forms and resonant bodies bring the exhibition into live motion.

THE ARK – closing event & performance programme 

Agnieszka Szczotka

Hollie Miller & Craig Scott

Aprigoat and David

Karolina Łebek

hosted by Natalia Janula

Performance Gdybym była kamieniem nosiłabym siebie jest rozwinięciem wielowątkowego projektu Wiktorii Imprint-Sculptures, którego główną ideą jest odbudowywanie utraconej relacji człowiek-natura, poprzez cielesny kontakt z czymś, co najbardziej pierwotne, a od czego nieustannie się oddalamy. Projekt ucieleśniał się do tej pory w formach instalacji, video i fotografii gdzie rzeźba stanowiła główną rolę, a dokładniej co między nią, a ciałem odbiorcy. 

Performatywne obiekty są narzędziami do fizycznego zbliżenia do natury poprzez obcowanie i dotykanie, zacieśniając więzi mentalne i duchowe. Nawrocka i Jakubowski ożywią materię kamieni, w nawiązaniu do somatycznych metod uzdrawiania, zaglądając w głąb historii, archeologii, aktów dotyku i dźwięku, tworząc rytualną choreografię w hołdzie naturze, przenoszącą ciało do sensorycznej mitycznej opowieści, w której performerki otwierają kamiennym kluczem portal do utopijnej rzeczywistości wielogatunkowej miłości.

Prace powstały w inspiracji estetyką mody erotycznej, bdsm, oraz kontekstem praktyk ekoseksualnych, dzięki punktowi styku skóra-kamień, mocnego zaczepienia rzeźb na sobie, z każdym kolejnym kontaktem praca “staje się” na nowo. Uzdrawiające właściwości kamieni przynoszą ukojenie w czasie narastającego przebodźcowania, kiedy ciała alarmują o wewnętrznym dyskomforcie i napięciu. Kamień jako amulet chroni przekazując energię punktom strategicznym, takim jak podbrzusze, splot słoneczny, lędźwie. 

Wiktoria – absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Obecnie kończy drugi stopień magisterski w Beaux-Arts de Paris w pracowni Tatiany Trouvé. Mieszka i pracuje w Paryżu, członkini atelier Poush, Aubervilliers. Jej praktyka od 2019 roku skupiona jest wokół przywracania relacji między człowiekiem i środowiskiem naturalnym. Projekty performatywnych instalacji, obiektów, śladów i efemerycznych rycin są fizycznym doświadczaniem naszej percepcji, ujawnieniem pamięci ciał i dotyku oraz nakreśleniem w naszej świadomości odnowionej i intymnej relacji z naturą. Prace obejmują otwartą i swobodną ideę rzeźby, w której granica między obiektem a ciałem jest nieokreślona. Rzeźby są zarówno materiałem, jak i ciałem, które je obejmuje, a także przestrzenią pomiędzy nimi. 

Bartosz Jakubowski – artysta, performer i queerowy aktywista. Interesuje go śnienie na jawie, historia spekulatywna, i utopia jako strategia przetrwania. Podstawą jego wielozmysłowych działań jest praca z archiwami i zapachami, oraz praktyka ruchowa w oparciu o improwizację w kontakcie, Ilan Lev method i BMC. Jest członkiem Queerowej Akademii Ruchu, współtworzy kolektyw X-Philes i audycję Score me Queer.

Jagna Nawrocka – w swojej praktyce artystycznej eksploruje strategie choreograficzne w pracy z kamerą, ze słowem, w tkaninie i rzeźbie oraz performansie. Zaangażowana w spekulatywne projekty (post)artystyczne ciało-badaczka skupiająca się na somatycznej wyobraźni i wytwarzaniu kolektywnej wiedzy w wymianie zmysłowego doświadczenia. Jest członkinią Queerowej Akademii Ruchu i inicjatorką projektu SCORE ME QUEER, prowadzi partycypacyjny research performatywny, Longing to be long, oraz współtworzy program rezydencyjny Lios Labs, międzynarodowej platformy badawczej dedykowanej splątaniom sztuki i ekologii.

„Unhappy Ending. Poems for the Broken/Hearted” to poetycki artbook poświęcony morfologii „złamanego serca” i towarzyszącym mu frustracjom. Jego twórczynie – Ania Malinowska (autorka wierszy) oraz Pola Dwurnik (autorka rysunków) za pomocą obrazu i tekstu, zmapowały etapy i struktury cierpienia po rozpadzie miłości. Książka powstawała na przestrzeni czterech lat w różnych miejscach na świecie: od Nowego Jorku, przez Katowice, Warszawę po amerykańską pustynię. Na podstawie artbooka powstała wystawa prezentowana na początku br. w galerii Krupa we Wrocławiu oraz perfomans, w którym słowo i obraz zostały wzbogacone o dźwięk. Za muzyczną stroną podróży przez bezdroża pustki i rozpaczy stoi kontrabasistka i kompozytorka Kamila Drabek.

Ania Malinowska – krytyczka kultury, pisarka, profesorka. Autorką tekstów akademickich, a także poezji i prozy. Prowadzi eksperymentalny projekt poetycki TEXTRAPOLACJE, który można śledzić na Instagramie (@textrapolations). Niebawem ukaże się jej debiutancka powieść. Obecnie mieszka w Katowicach.

Pola Dwurnik – artystka wizualna. Główne obszary jej działalności artystycznej to malarstwo olejne, różne formy rysunku, litografia i self-publishing. Jest autorką ośmiu książek artystycznych, z których najbardziej znana to „Dziewczyna na płótnie / Girl on Canvas”. Prace Poli Dwurnik znajdują się w kolekcjach Muzeum Narodowego w Gdańsku, Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK w Krakowie, Muzeum Współczesnego Wrocław, POLIN w Warszawie oraz w kolekcjach prywatnych na całym świecie. Aktualnie Pola Dwurnik współpracuje z magazynem artystycznym Postmedium oraz Krupa Gallery we Wrocławiu i Daniel Benjamin Gallery w Londynie.

Kamila Drabek – kontrabasistka i kompozytorka. Gra z O.N.E. Quintet i prowadzi swój Tercet. Grała też z Gregie Osby’m i Vistel Brothers. Już dwa razy prawie dostała Fryderyka. Jak nie gra to rysuje i maluje. Często zmienia fryzurę. Mówi o sobie, że jest pół-góralką i pół-Ślązaczką (Pochodzi z Bielska- Białej, również z Krakowa i teraz też z Warszawy).

Miejsca nienumerowane

Bilety: 20 zł (10 zł dla posiadaczy Katowickiej Karty Mieszkańca) dostępne na kupbilecik.pl oraz przed wydarzeniem.
W przypadku posiadania Katowickiej Karty Mieszkańca prosimy o wybór zniżki podczas zakupu online i zabranie ze sobą karty (fizycznej lub elektronicznej za pomocą aplikacji) na koncert i przedstawienia jej do zweryfikowania przed wejściem na salę na specjalnym stanowisku w holu głównym.

Link do biletów:
https://www.kupbilecik.pl/imprezy/58404/Katowice/Katowice+JazzArt+Festival/

This is a mechanism by which it is possible to remain in the place that you live, without exposing others or being exposed, while still being able to experience the presence of resistance in three dimensions. In my own private apartment, you will be able to experience the encounter between body and law while managing to come out without a single scratch. Your guilt will accompany you throughout the spaces as you digest the resistance digitally. This is the possibility of staying in isolation and being present in all places in the real world.

Over the last few months, large-scale protests have been ongoing in Israel. A number of organizations, with the main one being the „Black Flags” movement, protest against a range of issues: against the Prime Minister, where the protesters are demanding his resignation due to the indictment against him; against the erosion of state institutions, emphasising harm to the rule of law system; against the treatment of the economic crisis created in Israel due to the corona pandemic; protests by sectors affected by the economic crisis, including the self-employed, employees, teachers, social workers, restaurateurs and people in the fields of sports and culture. Many civilians were injured due to police violence.

SEE THE PROJECT > thevirtualcanvas.site

ABOUT THE ARTIST

Regev Amrani (1988) is a video artist and sculptor and a graduate of the Bezalel Academy of Art and Design (BFA) in the Fine Art Department 2016. In changing settings, Amrani combines sculptural installations, sound, video works, and autobiographical information with contemporary social and political situations.
On the surface of many of his works there is a desire to distance masculine violence and sexuality. The ideas of impulse and desire are disinfected, purified and cleansed through various mechanical filtering objects. These mechanisms dismantle the physical experience of the body with the help of these filters.

The House of Protest is a part of The Virtual Canvas online exhibition.

The images used in „Covid Playgrounds” were taken in Warsaw during COVID-19 pandemic lockdown (April 2020), when several restrictions on the use of public space and social distancing were introduced to protect the public health.

Using the model of the popular children street game hopscotch (and incorporating “heaven” and “hell” fields which are typical elements to the Polish version of the game), Post Noviki explores the ironic, yet frightening development of the public space during a pandemic.
The work invites the viewer to contemplate on how COVID-19 will affect the way we use and perceive the public space and what the future of urban planning and city design in a post-COVID-19 world could be.

SEE THE PROJECT  > www.thevirtualcanvas.site

ABOUT THE ARTISTS

Post Noviki is a studio established by Marcin Nowicki and Katarzyna Nestorowicz, based in Warsaw, Poland.
Studio’s signature is a post critical approach to graphic design and the idea of constant redefining the borders of wide-ranging practice.
P-Noviki create works across various media, generally in close dialogue with artists and curators.

P-Noviki projects have been published, in IDPure, Slanted, Introducing Culture Identities (Gestalten), Pretty Ugly (Gestalten), It’s Nice That. They have served as external consultants at the Royal Academy of Art, The Hague, and at the Academy of Fine Arts in Warsaw. They lectured at art schools and universities across Europe and Asia, run workshops at the Jan van Eyck Academy in Maastricht and the Tehran Museum of Contemporary Art, displayed their commissioned and self-initiated project both in museums of contemporary art as well as graphic design shows, blurring boundaries between the disciplines.

noviki.net/

Covid Playgrounds is a part of The Virtual Canvas online exhibition.

Satisfying the housing needs of the society is one of the basic tasks of the modern world. Yet at the same time, the world is getting louder and more cramped than ever before. Regardless of what we want or plan, the space for rest is merging with the place of work.

The comfort of home is gradually commodified. Workplaces in co-working spaces and large corporations are made to look homely, while laptops are often marketed as devices to be used from the comfort of your own bed. Once given the possibility to work remotely, paid work has crept into the space of home. We work from the bedroom, the kitchen table, and the toilet.*

*Aleksandra Gordowy, Dom jako przestrzeń produktywna i nieproduktywna [Home as a productive and unproductive space], Bęc Zmiana, 2020

The text used in the work entitled „Compression” is based on articles in The Guardian describing the housing problems of British people during the Sars-Covid-19 epidemic.

SEE THE PROJECT  > www.thevirtualcanvas.site

ABOUT THE ARTISTS 

Why Quit (Karolina Balcer & Iwona Ogrodzka)
Collaboration, acquiring knowledge, the power of friendship and community building are important factors of our work. We have been working together closely since 2016, and the Why Quit initiative, launched in 2019, is the result of our experience, including the establishment of the bottom-up Wykwit Gallery (2015-2019), the Wykwitex Group (since 2017) and many joint projects, e.g. during our residency in KulturKontakt in Vienna (2018). Why Quit is a nomadic initiative which, apart from acting in a duet, attracts creative people to critically comment on social, political and economic situations. We believe that art can be one of the tools to put pressure on the structures that make up the harmful system.

why-quit.com

Compression is a part of The Virtual Canvas online exhibition.